Zijn laatste dag

Tien jaar geleden begon Robin zijn laatste dag. Voor mij begon het als een dag als alle andere. De avond er voor vierde hij met collega’s verlaat Sinterklaas. Daar kreeg hij een kaart van de warme matriarch van de slagerij, met daarin liefdevolle woorden die juist daarom te pijnlijk moeten zijn geweest. De kaart werd dubbelgevouwen en belandde in zijn prullenbak. Ik vraag me af of Robin heeft geslapen die nacht. Hij moet voor even een gevoel van controle hebben gevonden in het plan voor een zelfgekozen uitweg. Eindelijk houvast in een alles overheersende chaos van niet meer te onderdrukken levenslang verdrongen emoties. Dus werd er gepland en voorbereid. De methode moest pijnloos zijn. Hij had alles onderzocht, zoals de geboren onderzoeker altijd had gedaan. Nog even de deur uit want hij moest nog iets doen of was iets vergeten, we zullen het nooit weten. Alles moest doorgaan, dus at hij zijn lunch met ons oom, de rest werkte. Een bordje nasi. Hij nam gewoon zijn toetje vla en zei mijn oom gedag. Hij douchte en koos zijn kleding – een zwarte trainingsbroek en groen shirt – het moest gemakkelijk zitten. Heeft hij lang over zijn brief nagedacht? Hij is kort maar krachtig, maar dat was Robin ook.

Ik kon echt niet meer verder, was al jaren doodongelukkig.
Ik hou van jullie, vergeef me

De brief werd uitgeprint en naast hem neergelegd. Wat waren zijn laatste gedachten? Was hij bang, boos, verdrietig, verdoofd of hysterisch? Of alles tegelijk? Hij had nooit geleerd om te voelen, enkel dat het er niet mocht zijn. Híj mocht er niet zijn, was daardoor de boodschap die hem uiteindelijk heeft uitgewist. Lijden in stilte, dat was het devies bij ons in het dorp, maar ook de leidraad voor mannen in het algemeen. Schaamte tiert welig in stilte. Schaamte isoleert, zodat wanneer ondraaglijke pijn niet meer te dragen is, het einde de enige draaglijke oplossing kan lijken. Einde van de zelf die niet mocht zijn. Het einde van zelfmoord is zelfliefde. Zelfliefde begint bij alle delen van jezelf accepteren – er mogen zijn.

Laten we de verbinding herstellen. Laten we normaliseren om te delen en te voelen en maken dat de volgende Robin liefdevolle woorden durft te ontvangen. Dat hij boos durft te worden, mag huilen en zijn grenzen kan aangeven. Dat hij het niet alleen hoeft te doen, mag aangeven wanneer het te veel is en stopt wanneer hij niet meer kan. Dat het genoeg is wanneer hij er gewoon is. Hij is genoeg. Dat ook hij het waard is om gedragen te worden. Zoals ik Robin’s herinnering zal blijven dragen. Tien jaar geleden vonden we Robin, alleen in zijn bed, waarna ook mijn dagen nooit meer hetzelfde zouden zijn. Vandaag wordt Robin geen 40.

Gefeliciteerd vriend. 🩷